مقدمه
نگرش يك جنبه ي مهم از زندگي عاطفي و احساسي ما را تشكيل
مي دهد. ما نسبت به افراد و انديشه ها نظرهاي خاصي داريم كه ناشي از اطلاع ما از آنها، احساس ما نسبت به آنها و تمايل ما به انجام عملي در مورد آنهاست. اين گونه نظرها غالباً تعيين كننده¬ي شيوه¬ي برخورد ما با آن اشياء، افراد يا انديشه هاست. (كريمي،1379)
در مباحث مربوط به يادگيري و عوامل مؤثر در آن، بحث آمادگي يادگيرنده براي يادگيري جديد از جمله مباحثي است كه در آن هم به آمادگي¬هاي شناختي و در واقع دانش واطلاعات قبلي يادگيرنده كه به نوعي با يادگيري مطلب جديد مربوط مي شود، پرداخته مي شود و هم به آمادگي¬هاي انگيزشي و علاقه و تمايل براي يادگيري جديد، اهميت داده مي شود.
نگرش دانش آموزان نسبت به آموزشگاه (مدرسه) و دروس مختلف وهم چنين ساير عوامل دست اندركار آموزشي در تعيين ميزان علاقه و رغبت آنها براي توجه به آموزش هايي كه در مدرسه داده مي شود، اهميت دادن به موضوعات مختلف درسي و تلاش و پشتكار در انجام دادن تكاليف يادگيري تأثير به سزايي دارد. در حقيقت نگرش دانش آموز نسبت به يك درس بخشي از واريانس پيشرفت تحصيلي وي را در همان درس تشكيل مي دهد. به عنوان مثال يكي از يافته هاي مطالعه¬ي بين المللي رياضيات كه در سال 1964 توسط « انجمن بين المللي ارزشيابي پيشرفت تحصيلي » بر روي دانش آموزان 13 ساله كه در پايه¬ي تحصيلي مربوط به خود تحصيل مي كردند و گروه پيش دانشگاهي صورت گرفت، اين يافته بود كه: « در تمامي سطوح تحصيلي مورد مطالعه، چه در بررسي هاي به عمل آمده در بين كشورها و چه در مطالعات درون نظام هاي آموزشي هر كشور، بين نگرش مثبت نسبت به رياضيات و علاقه به يادگيري آن با پيشرفت تحصيلي در اين درس همبستگي مثبت وجود دارد » .
برچسب ها:
نگرش تحصيلي دانش آموزان نقش والدين شكل گيري تغيير